• Sóamente superado polo ano hidrolóxico 2000/2001
• Pódense destacar os meses de outubro, novembro, marzo e setembro como “moi húmidos”; febreiro, maio e xuño como “húmidos”; decembro, xaneiro, abril e xullo como “normais”; e únicamente agosto como “moi seco”
• Os embalses da Demarcación pecharon o ano hidrolóxico ao 63,71 %, este volume da súa capacidade máxima

Ourense, 1 de outubro de 2024.- A Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, organismo autónomo dependente do Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, fai balance do ano hidrolóxico 2023-2024 que destaca como o 2º máis húmido desde 1980-81. Neste sentido, os meses de outubro, novembro, marzo e setembro poden calificarse como moi húmidos; febreiro, maio e xuño como húmidos; decembro, xaneiro, abril e xullo como normais; e, únicamente, agosto como moi seco.

Nivel de precipitacións
O ano hidrolóxico 2023/24 comezou con precipitacións elevadas, o acumulado de outubro e novembro foi o máximo da serie histórica, provocando os eventos de avenida máis importantes do período.

Desde principios de decembro as precipitacións foron abondosas pero distribuídas tanto espacial como temporalmente, dando lugar a eventos de baixa entidade que evitan danos materiais e favorecen a recarga da reserva hídrica na Demarcación, é dicir, o porcentaxe de enchemento de embalses, os niveis piezométricos e os caudais circulantes, que mantiveron durante a maior parte do ano os valores por riba da media.

En relación coa distribución da precipitación nos diferentes territorios da demarcación, o ano foi moi húmido en todas as unidades territoriais (Miño Alto, Miño Baixo, Cabe, Sil Superior e Sil Inferior) agás A Limia, unidade que rexistrou o máximo de precipitación da serie histórica, polo que o ano se cataloga como extremadamente húmido.

Embalses
Atópanse ao peche do ano hidrolóxico ao 63,71 % da súa capacidade máxima. Este volume é un 3,90 % maior que a cantidade de auga embalsada hai un ano, 59,81 %, e un 9,40 % maior que o enchemento promedio histórico nestas datas, 54,31 %.

O volume actual representa o segundo valor máis elevado da serie histórica (1999/00 – 2022/23) só por detrás do ano 2009 que ao fin do ano hidrolóxico presentaba un enchemento do 65,52%. As altas precipitacións permitiron que a reserva de auga embalsada alcanzase valores máximos durante as distintas épocas do ano: novembro, maio, e o período comprendido entre finais de xullo e mediados de setembro.

Caudais e aportacións
En canto aos caudais circulantes na Demarcación, ao 30 de setembro atópanse de media un 80 % por riba da media histórica. Ao peche do ano hidrolóxico anterior era un 30 %.

Respecto aos niveis piezométricos nas nosas augas subterráneas, pechouse en valores practicamente iguais á media, un 0,2 % por debaixo da media.

“Estas precipitacións tan elevadas producíronse moi repartidas tanto temporal como territorialmente, o que contribuíu a incrementar a recarga das nosas augas subterráneas, o enchemento dos embalses e a aumentar o caudal circulante dos nosos ríos; estas circunstancias melloran o estado das masas de auga superficiais e subterráneas e evitan o seu deterioro, posibilitando, ademais, a atención das demandas de auga para os diferentes usos socioeconómicos, sendo estes os obxectivos principais da planificación hidrolóxica” resumiu Carlos Ruiz del Portal, xefe da Oficina de Planificación Hidrolóxica.