- A reserva hídrica pecha o ano hidrolóxico 2024-2025 ao 67,16% da súa capacidade, un 12,45% por encima da media histórica.
- O proxecto europeo RISC_PLUS reforza a resiliencia das concas transfronteirizas fronte ao cambio climático a través de ciencia, innovación e cooperación entre España e Portugal.
Ourense, 15 de outubro de 2025.– A Confederación Hidrográfica do Miño-Sil (CHMS), socio principal do proxecto europeo RISC_PLUS, presentou o balance do ano hidrolóxico 2024-2025. O peche do período reflicte que os encoros das concas do Miño e Limia sitúanse ao 67,16% da súa capacidade, o que supón un 12,45% por encima da media histórica e representa o valor máis elevado desde que existen rexistros (1999/00 – 2023/24) para esta época do ano.
A pesar de que a precipitación anual media situouse en 1.036,4 l/m², un 9,5% por baixo da media histórica, a reserva de auga embalsada alcanzou máximos grazas a unha menor taxa de descenso rexistrada desde o mes de xuño, probablemente vinculada a unha menor demanda de uso hidroeléctrico.
En canto aos caudais circulantes nos ríos da demarcación, mantéñense próximos á media histórica, apenas un 1,6 % por debaixo da media. Os niveis piezométricos das augas subterráneas tamén presentan valores similares á media, pechando un 2,5 % por debaixo.
Contexto climático e resiliencia
Proxectos como RISC_PLUS cobran especial relevancia en contextos como o actual, con déficit de precipitacións en meses que adoitaban ser húmidos; neste sentido, trabállase por unha maior resiliencia das bacías internacionais do Miño e Limia fronte a fenómenos extremos como secas e inundacións.
Este proxecto, cofinanciado polo programa europeo Interreg España–Portugal (POCTEP) 2021–2027, aposta por solucións baseadas no coñecemento científico, a cooperación transfronteiriza e a innovación tecnolóxica, para garantir unha xestión eficiente e sustentable da auga nun escenario marcado polo cambio climático.
Distribución da precipitación
Durante este ano hidrolóxico, poden cualificarse os meses de xaneiro e abril como moi húmidos; outubro como húmido; marzo e maio como normais; novembro, febreiro e setembro como secos; e decembro, xuño, xullo e agosto como moi secos. No ano predominan claramente os meses de carácter seco destacando o período estival, de xuño a setembro, no que se encadearon catro meses secos, tres con categoría “moi seco” (de xuño a agosto) e un “seco” (setembro).
Esta distribución favoreceu que os eventos de enchente fosen de baixa entidade e sen danos materiais salientables, destacando tres episodios principais: do 19 ao 21 de outubro, do 26 ao 31 de xaneiro e do 19 ao 21 de abril.
